پرسه بزن تو چشم من

شکست و ریخت به خک و به باد داد مرا
          چنانکه گویی هرگز کسی نزاد مرا
                  مرا به خک سپردند و آمدند و گذشت
                    تکان نخورد درین بی کرانه آب از آب
     ستاره می تابید
        بنفشه می خندید
          زمین به گرد سر آفتاب می گردید
        همان طلوع و غروب و همان خزان و بهار
         همان هیاهو
         جاری به کوچه و بازار
       همان تکاپو
    آن گیر و دار آن تکرار
            همان زمانه که هرگز نخواست شاد مرا
       نه مهر گفت و نه ماه
         نه شب نه روز
          که این رهگذر که بود و چه شد؟
       نه هیچ دوست
           که این همسفر چه گفت و چه خواست
           ندید یک تن ازین همرهان و همسفران
        که این گسسته
              غباری به چنگ باد هوا است
                     تو ای سپرده دلم را به دست ویرانی
                 همین تویی تو که شاید
                       دو قطره پنهانی
             شبی که با تو درافتد غم پشیمانی
                   سرشک تلخی در مرگ من می افشانی
                                                                   تویی
                                                                      همین تو

تو نیستی که ببینی
       چگونه عطر تو در عمق لحظه ها جاری است
            چگونه عکس تو در برق شیشه ها پیداست
                      چگونه جای تو در جان زندگی سبز است
هنوز پنجره باز است
تو از بلندی ایوان به باغ می نگری
درخت ها و چمن ها و شمعدانی ها
به آن ترنم شیرین به آن تبسم مهر
به آن نگاه پر از آفتاب می نگرند
تمام گنجشکان
که درنبودن تو
مرا به باد ملامت گرفته اند
ترا به نام صدا می کنند
هنوز نقش ترا از قراز گنبد کاج
کنار باغچه
زیر درخت ها لب حوض
درون اینه پک آب می نگرند
تو نیستی که ببینی چگونه پیچیده است
طنین شعر تو مگاه تو درترانه من
تو نیستی که بیبنی چگونه می گردد
نسیم روح تو در باغ بی جوانه من
چه نیمه شب ها کز پاره های ابر سپید
به روی لوح سپهر
ترا چنانکه دلم خواسته است ساخته ام
چه نیمه شب ها وقتی که ابر بازیگر
هزار چهره به هر لحظه می کند تصویر
به چشم همزدنی
میان آن همه صورت ترا شناخته ام
به خواب می ماند..تنها به خواب می ماند
چراغ اینه دیوار بی تو غمگینند
تو نیستی که ببینی
چگونه با دیوار
به مهربانی یک دوست از تو می گویم
تو نیستی که ببینی چگونه از دیوار
جواب می شنوم
تو نیستی که ببینی چگونه دور از تو
به روی هرچه دیرن خانه ست
غبار سربی اندوه بال گسترده است
تو نیستی که ببینی دل رمیده من
بجز تو یاد همه چیز را رهکرده است
غروب های غریب
در این رواق نیاز
پرنده سکت و غمگین
    ستاره بیمار است
        دو چشم خسته من
                 در این امید عبث
                    دو شمع سوخته جان همیشه بیدار است
                                                          تو نیستی که ببینی

باز هم آمده اي

ناخود آگاه مرا مي پايي

باز هم لاي همين دفتر شعر پر از خط خطي ام

به دنبال من و حس دلم مي گردي

اي عزيز شب و روزم

اي يار

همه ي آنچه در اين سينه نهفته است تويي!

منو حالا نوازش کن 

                که اين فرصت نره از دست

 

شايد اين اخرين باره 

                        که اين احساسه زيبا هست

 

منو حالا نوازش کن

                      همين حالا که تب کردم

 

اگه لمسم کني شايد

                          به دنياي تو برگردم

 

هنورم ميشه عاشق بود 

                            تو باشي کاره سختي نيست

 

بدون مزر با من باش

                           اگرچه ديگه وقتي نيست

 

نبينم اين دمه رفتن

                         تو چشمات غصه ميشينه

 

همه اشکاتو ميبوسم

                            ميدونم قسمتم اينه

گاهی گمان نمی کنی ولی می شود

      گاهی نمی شود که نمی شود

            گاهی هزار دوره دعا بی عجابت است

                   گاهی نگفته قرعه به نام تو می شود

                         گاهی گدای گدایی و بخت با تو یار نیست

                                 گاهی تمام شهر گدای تو می شود

  کی اشکات و پاک میکنه

           شبها که غصه داری

      دست رو موهات کی میکشه

                          وقتی منو نداری

           برگ ریزونای پاییز

              کی چشم براهت نشسته

                                 از جلو پات جمع میکنه

                           برگهای زردو خسته

               کی منتظر میمونه

                   حتی شبهای یلدا

                    تا خنده رو لبهات بیادو

                                      شب برسه به فردا

          کی از سروده بارون

                             قصه برات میسازه

             از عاشقی می خونه

                                وقتی که راه درازه

                            کی اشکات و پاک میکنه

 

 

خدارو چه دیدی

       شاید با تو باشم

         شاید با نگاهت از این غم رها شم

                        خدارو چه دیدی 

                               شاید غصه رد شد

                                       دلم راه و رسم این عشق و بلد شد

                                               هنوز بی قرارم به یاد نگاهت

                                                       نشستم تو بارون بازم چشم به راهت          

                                                                   خدارو چه دیدی 

                                                                           تو شاید بمونی          

                                                                            شاید غصه هامو تو چشمام بخونی

                                                                                   خدارو چه دیدی

                                                                                          شاید دل سپردی

 اگه چشمات بگن آره هیچکد.م کاری نداره

        کوه و می زارم رو دوشم 

             رخت هر جنگ و می پوشم

                  موج و از دریا می گیرم

                       شیره ی سنگ می دوشم

                             می یارم ماه و تو خونه

                                  می گیرم بادو نشونه

                                         همه ی خاک زمین و

                                                  میشمرم دونه به دونه

                                                          دنیارو کولم می گیرم

                                                                 روزی صد دفعه میمیرم

                                                                     می کنم ستاره هارو

                                                                               جلوی چشمات میگیرم

                                                                    اگه چشمات بگن آره هیچکد.م کاری نداره

 

ببین تمام من شدی

          اوج صدای من شدی

                   ببین به یک نگاه تو

                             تمام من خراب شد

                                     چه کردی با سراب من

                                               که قطره قطره آب شد

                                                               به ماه بوسه میزنم

                                                                      به کوه تکیه می‌کنم

                                                                            به من نگاه کن ببین

                                                                                 به عشق تو چه می‌کنم؟

                                                                     منو به دست من بکش

                                                                  به نام من گناه کن

                                                          اگر من اشتباهتم

                                             همیشه اشتباه کن

                                 نگو به من گناه تو

                              به پای من حساب نیست

                                        که از تو آرزوی من

                                                به جز همین عذاب نیست

                                                            هنوز می‌‌پرستمت

                                                                   هنوز ماه من تویی

                                                                           هنوز مومنم به این

                                                                                        تنها گناه من تویی

 

 

                 خاطرت مثل یه پیچک

                         می پیچه رو تن خستم

                               دیگه حرفی که ندارم

                                           دل به خلوت تو بستم

                                                    دل به خلوت تو بستم

                                                                                             

شبيه برگ پاييزي، پس از تو قسمت بادم                                                               

     خداحافظ ولي هرگز نخواهي رفت از يادم

           خداحافظ واين يعني در اندوه تو ميميرم

                 در اين تنهاييه مطلق که مي بندد به زنجيرم

                                   هميشه با تو بودن هاي من ديري نمي پايد

                                       و بعد از تو دگر خوبي به ديدارم نمي آيد

                                         تمام لحظه هاي من پر از تکراره بي رحميست

             چگونه مي توان با اين همه نامهرباني زيست

                   چگونه بگذرم از عشق، ازدلبستگي هايم

                         چگونه مي روي با اين که مي داني چه تنهاييم

                              و بي تو لحظه اي حتي دلم طاقت نمي آرد

                                  و برف نااميدي بر سرم يک ريز مي بارد

خداحافظ تو اي همپايه شبهاي غزل خواني

      خداحافظ به پايان آمده اين بيداره پنهاني

              ببين دلتنگ دلتنگم و از بي حاصلي لبريز

                       و اين را خوب مي دانم مي پوسم در اين پاييز